#bodyafterbaby

22-8-2016

Vorig jaar rond deze tijd woog ik zo'n 16 kilo meer dan nu. 
Dat kwam natuurlijk door baby A. (toen op weg naar de 3 kilo), vruchtwater, bloed, een placenta en natuurlijk extra vet. Eenmaal bevallen op 28 oktober voelde ik me gelijk een stuk lichter. Maar mijn buik leek wel een pudding en van buikspieren was echt geen spoor te bekennen. Ik dacht toen even aan Doutzen, die vier weken na de bevalling alweer met een strakke buik in ondergoed en met vleugeltjes op haar rug liep te paraderen op de catwalk. Maar direct daarna dacht ik niet meer aan Doutzen, maar aan baby A., melk, slapen, luiers, boodschappen, groei en hé, was dat nou een lachje?

Na een paar weken begon ik het gevoel te krijgen dat 'Ja, maar hij is nog maar net geboren!' geen geldig excuus meer was op mijn leven even on hold te zetten. Ik kreeg het gevoel dat ik nu ook wel weer eens iets anders moest gaan presteren dan alleen moeder zijn. Sporten, bijvoorbeeld. Maar al die verse kraamvlinders wonnen 't heel gemakkelijk, want ik hield me eigenlijk even nergens mee bezig, en zeker niet met sporten. Op Instagram zag ik wel heel veel mede-oktober/november-mama's beginnen over hun lichaam. En hoe dat zo snel mogelijk weer 'terug in vorm' kon komen. 'Nog 6 kilo, dan zit ik weer op mijn oude gewicht,' schreven ze. Ze maakten schema's, deden oefeningen die ze eerder nooit deden en hielden hun voortgang bij. 

Wat een toewijding!

Ik deed alleen niet mee. En eerlijk gezegd zag ik het allemaal een beetje met lede ogen aan. Niet het sporten, want sporten is gezond en leuk. Maar wel het streven om precies het lichaam terug te krijgen van 'voor de baby'. Toen ik het hier met een vriendin over had, zei zij: 'Ja, jij hebt makkelijk praten, want jouw lichaam ziet er gewoon weer goed uit.' Ik mag hier dus eigenlijk niks over zeggen, maar ik doe het toch.

Ik vind dat alle 'nieuwe lichamen' van moeders óók mooi zijn. En ja: ik zie mijn buikspieren weer. Maar nee: ik heb mijn oude lichaam niet 'terug'. Na de bevalling kreeg ik alsnog striae, niet op mijn buik, maar wel op andere plekken. En het vel in mijn zij is echt niet meer zo strak als het was. En ik heb een moekekuif (:') - de korte haartjes aan je haargrens, door hormonen en door trekken van de baby ;)). Maar ik zou het echt droevig vinden als ik daarmee zou zitten. Ik denk dat vaders en kinderen meer respect hebben voor het lichaam van moeders dan mama's zelf. Dat is toch zonde? Er is een kind in gegroeid, van rijstekorrel tot watermeloen, het kind is er ook nog eens uitgekomen, je hebt het misschien wel gevoed met datzelfde lichaam: er is zoveel mee gebeurd. 

Ik begrijp het natuurlijk wel als je gaat sporten omdat je je weer jezelf wilt voelen, lekker alleen in je eigen lijf. Dat herken ik heel goed. Maar ik vind dat de alles moet weer precies zo zijn als vroeger-trend maar eens afgelopen moet zijn. Die paar tiger stripes of dat buikje-dat-maar-niet-strakker-wil-worden, die zijn prima. No worries. :)

Comments

op

Ik had een heel verhaal getypt, maar jouw blog denkt dat ik wél een robot ben :\

Anyhow, het kwam hierop neer: 

Ik heb ook een moekekuif en mijn decolleté is nadat ik stopte met borstvoeding bijna volledig verdwenen. Maar dat is zo'n beetje het enige. Ik ben lichter dan voor mijn zwangerschap, heb geen lubbervel en geen striae. Ik zie er gewoon nog hetzelfde uit. 

Maar ik zou het wel erg vinden als ik wel een lubberbuik met strepen zou hebben gekregen. Dus ik snap dat moeders zich niet meer 'zichzelf' voelen en erop gebrand zijn zo veel mogelijk hun oude lijf terug te krijgen. Los van de trots die ze evt. voelen op dat hun lichaam een kind heeft voorgebracht. En ik denk inderdaad dat jij en ik wat dat betreft makkelijk praten hebben. 

op

"Ik denk dat vaders en kinderen meer respect hebben voor het lichaam van moeders dan mama's zelf." wow. ja eye-opener much.

verder heb ik dus echt niet meer het lichaam als voor ed en joep (en ik ben ook echt niet zo'n slanke den als jij of dionne) dus ik "mag" denk ik wel "klagen", alleen doe ik dat oprecht niet meer. ja, 4 maanden na ed werd mij nog steeds gevraagd of ik zwanger ben, en ik kreeg die opmerking laatst ook weer. daar kan ik nu hardop van lachen echt, want dat buikje zit er nou eenmaal. ik kan wel heel hard willen dat die weggaat maar dan moet ik daar ook echt iets aan doen (sporten, minder eten), maar daar is mijn leven mij iets te lief voor nu. dus heb ik gedaan wat je maar moet doen en dat is: accepteren (hoe jammer ik het soms ook wel vind hoor eerlijk =eerlijk)

Add new comment

Filtered HTML

  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Search form