Het meisje en de stofzuigerzakkendoos

18-2-2016

Er was eens een meisje van 14 jaar. Ze had een leuke klas, een hecht vriendinnengroepje, een fiets die het deed en niet-gescheiden ouders. Kortom: ze was best wel gelukkig (al dacht ze zelf op dat moment, wegens 14-jarigheid, uiteraard van niet). Ik zeg 'best wel gelukkig', want er was één ding dat minder was, en dat was haar zicht. Ze zag niet zo goed. In de verte dan. Dat betekende dat lichtjes grote lichtgevende bollen werden en letters op het bord onleesbaar waren.

Er volgden jaren van brillen. En lenzen, natuurlijk. Een blauwe bril. Een paarse bril. Een bril met twee kleuren. Een koperkleurig montuur. En daar ging 't een beetje mis. Het meisje zwichtte voor het frisgroene logo van Specsavers en zocht in de inderdaad-best-hippe collectie een montuur uit, van Replay. Mooi, koperkleurig was 't. 'Warm,' zei de bebrilde verkoper. Eindelijk een bril die niet lag te verstoffen op een nachtkastje: het meisje zette de bril echt op.

Totdat er op een dag, een paar weken na aankoop, kleine stukjes koperkleur loslieten. Een spoor van koper liet ze na, op het planchet in de badkamer, op het nachtkastje en in de brillenkoker. 

'Ai,' zei de verkoper. 'Dat laat los. Je hebt nog garantie dus je mag een nieuw montuur uitzoeken, op één voorwaarde: de glazen moeten in dat montuur passen.'
Het meisje werd een beetje bang: er was op deze manier niet veel keus, en ze wilde toch echt niet eindigen met een felgeel montuur, of met iets met glitterende steentjes aan de zijkant. Uiteindelijk vond ze toch een mooie bril: ongeveer hetzelfde montuur, met schildpadmotief.

De nieuwe glazen werden erin gezet en het meisje ging de bril met veel plezier dragen. Misschien was deze bril nog wel mooier dan de vorige! Een geluk bij een ongeluk. 

Totdat er na een paar maanden een poot losliet. Zomaar. Ze prutste nog wat met plakband, maar face it: ze is Harry Potter niet. Dus ze ging terug naar de groene winkel. 
'Tja. De garantie is afgelopen,' zei de verkoper. 'Je krijgt namelijk maar één keer garantie. En als wij een slecht product leveren waarvan de koperen laag loslaat, dan leveren we daarna weer een slecht product waarop je al helemaal geen garantie hebt.' (Dat laatste zei hij allemaal niet. Maar dat bedoelde hij wel.)

'We kunnen er wel een noodpoot opzetten,' zei hij. 'Maar dat kan dan wel in een andere kleur zijn.'

(...)

Het modehart van het meisje brak een beetje. Ze zag zichzelf al lopen met een extravagante bril. Twee verschillende poten. Geen garantie. Want die was opgegaan, bij het leveren van het vorige slechte product. Gelukkig gebeurde niets van dit al: de verkoper belde op. 'We hebben geen poot,' zei hij, 'dus we hebben iets anders bedacht! Kom je bril maar halen!'

Het meisje ging opgetogen naar de winkel. 'Kijk,' glunderde de verkoper, 'we hebben hem gemaakt.'
'Hoe dan?' vroeg het meisje.
'Mijn collega heeft de poot vastgelijmd! Met superlijm! Goed hè? Nu kun je hem weer dragen! Het enige nadeel is dat je de bril nu niet meer in kan klappen.'
'Maar...' het gezicht van het meisje betrok, 'hoe moet ik mijn bril dan nu meenemen? Ik heb lenzen in! Ik wil mijn bril bij me hebben voor het geval dat! En voor 's avonds!'
'Tja,' zei de verkoper, 'dat wordt nu lastig.'

Het meisje verliet verbouwereerd de winkel. Thuis vertelde ze het hele verhaal. Van de poot tot de lijm. Van het brillendoosje dat nu geen functie meer had tot de verkoper. Van de lenzen en de garantie. 'Nou,' zei de prins thuis, 'dat slaat toch nergens op? We gaan terug.'
Dus ze gingen terug. 

'Nee, wij geven geen garantie meer,' zei de verkoper, 'het is zoals het is en de poot zit vastgelijmd. Maar goed, we denken wel na over een oplossing.'

De volgende dag ontving het meisje een telefoontje. 'We geven je 10% korting op een nieuw montuur!' schalde de stem van de verkoper in de telefoon.

Het meisje ging niet op het aanbod in. Een paar schamele euro's. Een vastgelijmde poot. Thuis zocht ze een doosje om de bril in te vervoeren, voor zolang dat moest duren. Haar lievelingsmontuur tot nu toe. Ze wilde 'm nog niet kwijt. En daar was een lege stofzuigerzakkendoos. Bruin met grijze foto's erop. Van stofzuigerzakken. En waar ze ook ging, of het nu school was, vakantie of de bioscoop, de stofzuigerzakkendoos ging mee. Met een bril erin. Een mooie bril. In een kartonnen stofzuigerzakkendoos. Omdat de poot vastgelijmd zit.

Met dank aan Specsavers.

Ik hoop dat dit sprookje binnenkort eindigt bij Pearle met een nieuw montuur, want van die doos wordt ik zo langzamerhand gek. :'). De zin: 'Ja, je zult wel denken: waarom heeft ze een stofzuigerzakkendoos bij zich?' maakt me zo ver-moeid! En bij elke keer dat ik 'm uitspreek denk ik aan die verkoper! 'Ja sorry, vastgelijmd, 10% korting.' Aargh.

Comments

op

Hoe beláchelijk lullig dit ook klinkt, ik vond dit een Heel Leuk Sprookje :')

(PS Eye Wish! Klantvriendelijkste opticiën ooit - en ik heb er heel wat versleten.)

op

Leuk verhaaltje! Alleen die wordt ik.. Au

Add new comment

Filtered HTML

  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Search form